De televisie staat in de hoek van de kamer te flikkeren. Op het scherm is een oude man te zien. Hij is te gast bij Matthijs.

De man is Remco Campert. Hij lijkt oud, zijn geest en zijn woorden laten het tegendeel zien.

Remco Campert heeft samen met Kees van Koten een nieuw boek geschreven. Remco zet mij aan het denken.

De verhalen van anderen, schrijf ik iedere keer, in de vorm van een interview. Maar mijn eigen verhalen… waarom zou ik ze niet schrijven. Daarmee kan ik anderen meetrekken mijn leven in.

Wat is er mooier dan verhalen schrijven?

Even daarvoor had Andre bij Matthijs aan tafel verteld over Simon, Simon Carmiggelt die we lijken te vergeten.

Ik moest denken aan de dagen dat ik 16, 17 was. Voor het vak Nederlands op de HAVO moesten we over een schrijver een werkstuk maken. Iets over zijn leven vertellen, maar vooral iets over het werk van deze schrijver.

Daar, in HAVO 5 koos ik voor Simon Carmiggelt. Ruim 25 jaar later werd ik daar weer even in meegezogen. In de verhalen van Simon Carmiggelt.

Deze verhalen waren weergaloos. Niet omdat ze zo spannend, meedogenloos, uitzinnig of bizar waren. Nee de verhalen zijn juist ontroerend gewoon.

Deze verhalen nemen je mee in het tijdperk van wat lang geleden lijkt. De jaren vijftig, zestig.

Met kleine, minutieuze beschrijvingen worden de mensen levensecht.

Je ziet de oude, rimpelige man met de grauwe, stoffige jas over de na-oorlogse straten lopen, met een hondje, een sigaret in zijn mondhoek. Je hoort de tram in de verte door de bocht piepend dichterbij komen. Je voelt de wind aan de takken rukken van bomen die op breken staan.

Simon kon je als geen ander meenemen in zijn verhalen.

Net als Remco mij meenam in zijn eigen leven. Een brievenwisseling met Kees. Over bijzondere dingen?
Ja en nee. Het lijkt te gaan over de gewone dingen van het leven die je tegenkomt.

Over dingen die er niet toe lijken te doen, of toch, ja juist.. ze doen er wel toe. De gewone dingen worden bijzonder door de verhalen. We worden meegenomen.

Aan de wand van de studio verschijnt een metershoge foto van dezelfde Remco, in de tijd dat hij, wat zal het zijn, net zo oud was als ik nu? Het lijkt alsof hij oud geworden is, maar nee integendeel. Deze mens blijft in zijn hoofd dezelfde jonge kerel, met een weergaloos talent. Een talent om met taal het leven tot leven te brengen.

Ik voel dat ik ook verhalen wil gaan schrijven. Niet omdat ik zo’n schrijver ben als Remco, nee in de verste verte niet, maar wel vanuit die zelfde drang, om de wereld om je heen proberen te vangen in woorden en je gevoel hierbij over te brengen aan anderen.

… ik geloof dat ik dat maar eens ga proberen…

Wil of heb jij ook een website?

  • Krijg elke dinsdag tips en ideeën voor je website
  • Ontvang het ‘Het Complete Blog Ideeën boek‘ helemaal voor niks
  • Iedere week een update van nieuwe artikelen op mijn website

Meld je ook aan!