Toegegeven, het is een roman, een feelgood roman, zo eentje waar je eerst van denkt, moet ik dit wel lezen. Maar eenmaal, na de eerste bladzijdes ben je verkocht en wordt je in Camino (geschreven door Graeme Simsion en zijn vrouw Anne Buist) gegrepen door het heerlijke verhaal, de personages en het idee dat je met al deze mensen samen op pad bent.

Op pad over de Camino, de route naar Santiago de Compostela. Met mensen die je vanaf de eerste ontmoeting charmant, aardig, soms irritant en vervelend kunt vinden. Net zoals in het echte leven.

Natuurlijk, het is hier een roman. Dus uiteindelijk komt alles goed, althans, niet helemaal.

De schrijvers hielden al rekening met het feit dat er nog een boek moest komen. Wat inmiddels afgelopen zomer ook verscheen! Over het vervolg, eigenlijk hun vervolg over een voetreis naar Rome.

Ja en dan is ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ niet helemaal het juiste einde. Dan moet het nog een beetje open liggen.

Niettemin is Camino een fijn boek wat zeker realistisch genoeg terug grijpt op de echte route. De twee hoofdpersonen stappen onvoorbereid de tocht. Of dat nu echt verstandig is, dat betwijfel ik, maar in het verhaal kan het. En het zal vast zo zijn dat er mensen zijn die dit ook kunnen.

Uiteindelijk gaat het om het verhaal, de emoties en innerlijke gevechten van Zoƫ en Martin. Het verwerken van hun verleden om daarna de toekomst met beide handen aan te grijpen.

Het verplaatsen in hun leven is prima te handelen. Met vlagen zou je de wandelschoenen aantrekken en zelf ook gaan. Maar er zijn ook van die momenten dat je denkt, ‘laat maar even, mijn leven is goed zo’. Dat is wat deze roman doet. Een fijn boek, een fijn verhaal, snel beginnen aan de opvolger: Roadtrip.

Camino – Graeme Simsion en Anne Buist