De lucht lijkt iets lichter te worden. Nog een bocht en ineens strekt hij zich voor je uit. De zee.
In al zijn onwaarschijnlijke kleurschakeringen. Bretagne ligt al zoveel verder in de oceaan dat je denkt dat je deze van verre aan ziet komen. Maar dat is niet waar, het verrast je door er ineens te zijn.

De weg slingert zich vervolgens naar beneden. De zilte geur dringt langzaam bij je naar binnen.

Bestemming bereikt

Nog een bocht, ‘daarna… bestemming bereikt’, zegt de Vlaamse stem van de navigatie.
De kinderen weten al genoeg. Dan is het niet ver meer.

We zijn op camping Port l’Epine. Aan twee kanten is de zee. Bootjes die rustige liggen te wachten tot iemand denkt er gebruik van te willen maken.

Je kunt rond de camping lopen en je ziet aan alle kanten water. Zandstrandje, kiezelstrandje… maakt niets uit.
Net het weer lijkt niet helemaal mee te willen werken, maar ach dat maakt niet uit. Zodra er een straal zon doorschiet zijn we gelukkig.

Vuurtoren in Bretagne

Bretagne heeft iets magisch, betoverend. We rijden langs de kust om boodschappen te doen. En ineens verschijnt er een vuurtoren.
We stoppen, lopen er naar toe.

Dit soort gebouwen heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Ik moet er naar toe, er omheen lopen.
Er gebeurt niets maar toch vind ik het een magisch moment. Aan de ene kant de oceaan, aan de andere kant het land.

En de vuurtoren wijst de schepen de weg, en staat daar, als baken van rust.

Bretagne heeft mijn hart gestolen!

Als je dit een interessant artikel vond…

heb je vast ook interesse in mijn NIEUWSBRIEF!
Iedere week weer een nieuw ARTIKEL!